تبليغاتX
مهتاب

مهتاب

عشق

دیگه نمی خوامت

آنگاه که نیلوفر های برکه وفا پرپر شدن

وگلبرگهای عهد تو خشکیدن

یاسهای وحشی لبخند تلخی زدند

و تو مرا از یاد بردی

آنگاه که ابرها

اشکهایشان را نثار آدمیان کردند

تا بذر محبت جوانه بزند

زیر چتر سیاه خود نهان شدی و مرا از یاد بردی

دیگر به فلک شکایتی نخواهم کرد

بر لب همان برکه طلایی

که روزی نیلوفرهای عشق در آن می روییدن

خواهم رفت و خواهم گفت

من نیز تو را از یاد خواهم برد

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم اسفند 1385ساعت 0:16  توسط رضا  | 

زندگ ما

وقتي ...
وقتي گريه كرديم گفتند بچه اي

وقتي خنديديم گفتند ديونه اي

وقتي جدي بوديم گفتند مغروري

وقتي شوخي كرديم گفتن سنگين باش

وقتي سنگين بوديم گفتن افسرده اي

وقتي حرف زديم گفتند پر حرفي

وقتي ساكت شديم گفتند عاشقي

حالا كه عاشقيم ميگن اشتباهه و گناه

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 23:22  توسط رضا  | 

عشق

هرجا از عاشقی بپرسید : "عشق چیست؟

تنها به زخمهای خود اشاره میکند !!

عشق, ترجمه زخم است؛ 

عشق, حاشیه انسان بر کتاب آفرینش است؛

عشق, خلاصه جهان است؛

عشق, چکیده ذرات و شیره کائنات است؛

عشق, پاسخ مبهم انسان به ابدیت است؛

عشق, جوابیه خدا به شیطان است؛

عشق, انفارکتوس تدریجی محبت است؛

عشق, سرطان دوست داشتن است؛

عشق, خرید و فروش پایاپای عاشق و معشوقست؛

عشق, پیغامیست که پرستوها به سرزمینهای دیگر میبرند؛

عشق, لک لکیست که روی درخت خاطرات ما لانه دارد؛

عشق, پنجره ایست که ما از آن ازدحام جهان را تفسیر می کنیم؛

عشق, چهارده سالگی تحیر ماست؛

عشق, اولین آهیست که در آینه کشیده ایم؛

عشق, همان حالتیست که مارا به موزه میبرد؛

عشق, همان فعل و انفعالیست که در برابر گل سرخ به ما دست میدهد؛

عشق, همه آغوشهائیست که انسانها بر یکدیگر گشوده اند؛

عشق, حاصلضرب همه تندیسهای الهی در نگاه ماست؛

عشق, دل ماست تقسیم بر همه زیبائیها؛

عشق, محلیست که دوست داریم از آن عبور کنیم؛

عشق, دوچرخه ایست که باآن از جاده های کوهستانی ییلاق گذشتیم؛ 

عشق, اولین کت وشلوارما در شب خودآگاهیست؛

عشق, اولین حقوق ما ازباجه معرفت است؛

عشق, عقد دائمی ما با غربت است؛

عشق, شب نامزدی ما با جدائیست؛

عشق, کارت تبریکیست که برای معلم سال اول خودمان می فرستیم؛

عشق, حمله مغول به رویاهای ماست؛

عشق, لحظات شکوهمندیست که یک کودک بر تلفظ "بابا" پیروز

میشود؛
عشق, لحظه عظیمیست که در آن,زنت برای معالجه قلبت,بیخبراز تو

طلاهایش را میفروشد؛ 

عشق, سر "تنها یی" آدمیست که زیر آب رفته است؛

عشق, امتحان ورودی رحمت الهیست؛

عشق, تبصره ایست که با آن میتوان به کلاس بالاتراز بهشت رفت؛

عشق, خداشناسی عمومیست؛ 

عشق, قویترین استدلال وجود خداست؛

عشق, قند متافیزیکیست که در دل آدم آب میشود؛

عشق, ماری جوانائیست که در گل آدم ریخته اند؛

عشق, آمپول ب کمپلکس معرفت است؛

عشق, قانون بقاء نروماده است؛

عشق,  یک عمل جراحی حیرت انگیزاست که خداوند روی قلب آدمی انجام داده است؛

عشق, آسانسور حیات بشریست.وای به حال کسی که توی این آسانسور گیر افتاده باشد

عشق, نردبانیست که ما را از خود بالا میکشد

عشق, خروج اضطراری انسان از کرویدر عادت است

عشق, اتوبانیست که تا ته ابدیت میرود

عشق, جناح رادیکال عرفان است؛عاشقان پیوسته یک تحول بنیادی در استروکتور وجودند.

عشق, کاریست که تنها از سینه سوخته های محبت و دودچراغ خورده های معرفت بر می آید؛

عشق, تنگه ایست که قایقهای میانه رو را به قایقهای تندرو تبدیل میکند؛ 

عشق, اجاره بهای انسان در طبیعتست که هیچ عاشقی هرگز موفق به پرداخت کامل آن نمیشود؛

عشق, جنگ جهانی اول و آخر احساساتست؛

عشق, ملاقات عمومی موجودات با "جبرئیل" است؛هر کس میخواهد عشق را تماشا کند به خود بنگرد.

عشق, من و توئیم باضافه یک پائیز قدم زنان؛ما باید زمستانها را از عشق ذخیره کنیم. در روستاهای ما رسم است که عشق را روی ایوان پهن میکنند برای شبهای یلدای جدائی 

عشق, چار دیواری اختیاری نیست!!  

ما آزادیم خود را بر عشق بیاویزیم یا خود را به عشق پرت کنیم.

عاشقان انواع گوناگونی دارد؛

گاهی عاشقان خط دوست , حتی یک خال هم بر نمی دارند؛

گاهی عشق یعنی به معشوق نرسیدن؛

گاهی عشق یک زندگانی فجیع است؛

- من الآن عاشقانی میشناسم که از صبح تا شب بدنبال یک لیوان خنجر میدوند, وهرگز به فیض

فوز نمیرسند 
 

من عاشقانی را میشناسم که طناب دار از دیدن آنان می لرزد, عاشقانی که "مرگ" برای آنان تا

کمر خم میشود.

هرشب مرا میگیرند و بر قصیده ای طولانی میدوانند, هر روز در برابر کبوتران عطش من

دوشیزه غزلی را قربانی میکنند.

اکنون من سوزنبان قطارهای شلیک شده مثنویم.

باید شبی شش هزار بیت بگویم تا یک بیت را از من نگیرند؛
 

نفرین براین شاعران که دوزخیان زمینند,نفرین بر این شاعران که در جریان آرام اشکهای بشری

طغیان می کنند,و در بیزاری, رودخانه های کهن را به یاد می آورند.

سلام بر؛ 
 

              "حضرت عشق

+ نوشته شده در  دوشنبه چهارم دی 1385ساعت 11:4  توسط رضا  | 

عشق

عشق یعنی  تا سحر دریا شدن

      مثل یک پروانه  بی  پروا شدن

               عشق یعنی سر به زیر انداختن

                       درحریم دلبری  جان   باختن

                               عشق یعنی بر سر دار آمدن

                                       بی  محابا  دیدن  یا ر آمدن

 

عشق یعنی پرزدن بی بال وپر

       دیده را  دریا  نمودن تا  سحر

             عشق  یعنی  گفتگو  با کربلا

                     سر کشیدن  باده  از جام  بلا

                            عشق یعنی دیده برخنجرزدن

                                    مثل طوطی درقفس پرپرزدن

 

عشق یعنی گم  شدن  در جام  می

        راز  دل بی پرده  بشنیدن  زنی

              عشق  یعنی  خاک  پای  خاکیان

                    می  زدن در  حلقه ی   افلاکیان

                          عشق یعنی مثل یک گل وا شدن

                                  فــارغ  از  بی  تابی  دنیـــا  شـدن

 

عشق یعنی شب نشینی با  خدا  

       گفتگو  با  ناله  اما  بی  صدا

            عشق یعنی پای کوبی  در منا

                   با  صفا  دل  را  نمودن  آشنا

                        عشق یعنی دیدن موسی به طور

                                یک جهان بی ناشدن ازبوی نور

 

عشق یعنی پای هر بت« لا» شدن

         مست و مجنون درپی لیلا شدن

               عشق  یعنی  زندگی  را  باختن

                     خانه ای در کوی  دلبر ساختن

                           عشق  یعنی  از  حرا تا کربلا

                                   جان  سپردن تشنه لب درنینوا

 

عشق یعنی چون کبوتر ساده باش

        پای  هر صاحب  دلی افتاده  باش

             عشق  یعنی  فارغ از رنگ و ریا

                    دوستی  با  لاله  و  گل   بی ریا

                          عشق یعنی کار نیکو کردن است

                                 برصداقت راستی خوکردن است

 

عشق یعنی عشق بازی با چمن

       گفتگو  با  لاله  و  با  یاسمن

             عشق یعنی مثل آب آبی شدن

                  هرشبی با گریه  مهتابی شدن

                        عشق یعنی جوشش می درسبو

                               مستی ودیوانگی بی های وهو

 

عشق یعنـــی باسحرهمدم شـــدن

       در  دبــســتان  ادب  آدم  شـــدن

            عشق یعنی مرگ درمیدان جنگ

                 کشته   دلدار  گشتن  بی  درنگ

                      عشق یعنی  بی نیاز  از جام جم

                           شاد  کردن دیده و دل   وقت غم

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم شهریور 1385ساعت 1:30  توسط رضا  | 

دکتر شریعتی

 

خدایا

به آنان که دوست میداری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتر است

وبه آنان که دوست تر میداری بیاموز که دوست داشتن از عشق هم

برتر است.

+ نوشته شده در  یکشنبه نوزدهم شهریور 1385ساعت 2:8  توسط رضا  | 

خيلي تنهام

خیلی تنهام     چي بگم كه خيلي تنهام
ميدوني ياري ندارم
چي بگم كه غير غصه
ديگه دلداري ندارم
ديگه دلداري ندارم
هيچكسي پا نميذاره به سراچه ي خيالم
هيچكسي نداد جوابه اين سوال بي جوابم
اين سوال بي جوابم
اين سوال بي جوابم
اين سوال بي جوابم

هركي اومد دو سه روزي
از دلم بازيچه اي ساخت
دلمم مثل عروسك
ساده بود دل به دلش باخت
گله و گلايه اي نيست
گله و گلايه اي نيست
بي وفايي رسم عشقه
بي وفايي رسم عشقه
عاشقا تنها ميمونن
تنهايي مرامه عشقه

چي بگم كه خيلي تنهام
ميدوني ياري ندارم
چي بگم كه غير غصه
ديگه دلداري ندارم
ديگه دلداري ندارم
هيچكسي پا نميذاره به سراچه ي خيالم
هيچكسي نداد جوابه اين سوال بي جوابم
اين سوال بي جوابم
اين سوال بي جوابم
اين سوال بي جوابم

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم مرداد 1385ساعت 1:50  توسط رضا  | 

شعر

 

من به غير از تو نخواهم. چه بداني. چه نداني

         از درت روي نتابم. چه بخواني. چه نخواني

                 دل من ميل تو دارد چه بجويي. چه نجويي

                       ديده ام جاي تو باشد.چه بداني. چه نداني

                       من كه بيمار تو هستم.چه بپرسي. چه نپرسي

                                   جان به راه تو سپارم.چه بداني. چه نداني

                                               ايستادم به ارادت.چه بود گر بنشيني

                                             بوسه يي بر لب عاشق چه شود گر بنشاني

                                                ميتواني به همه عمر. دلم را بفريبي

                                         ور بكوشي ز دل من بگريزي.نتواني

                                  دل من سوي تو آيد. بزني يا بپذ يري

                          بوسه ات جان بفزايد.بدهي يا بستاني

        جاني از بهر تو دارم. چه بخواهي.چه نخواهي

عشقم آهنگ تو را دارد. چه بخواني.چه نخواني

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم مرداد 1385ساعت 2:51  توسط رضا  | 

اگه یه روز

اگه یه روز بغض گلوتو گرفت خبرم کن قول نمی دم بخندونمت ولی باهات گریه می کنم!

اگه یه روز خواستی بری حتما خبرم کن قول نمی دم که ازت بخوام وایسی اما می تونم باهات بیام !

اگه یه روز خواستی به حرف کسی گوش ندی خبرم کن قول می دم ساکت باشم!

اما اگه یه روز سراغم رو گرفتی و خبری نشد سریع به دیدنم بیا احتمالا به دیدنت احتیاج دارم!

واقعا به دیدنت احتیاج دارم.

                            

 

+ نوشته شده در  سه شنبه هفدهم مرداد 1385ساعت 2:25  توسط رضا  | 

تولدم مبارک

دیروز تولدم بود و دو دهه از زندگییم گذشت.

جالب ترین نکته این بود که حتی مادرم هم به یاد  نداشت که  روز تولد  من فرا رسیده

 واین برایم  خبر خوشحال  کننده ای بود.چون  فهمیدم  که من  دیگر به  معنای  واقعی

 بزرگ شده ام.رفتم به مادرم گفتم به نظرت امروز روز خاصی نیست؟گفت نه وبعد از

کلی راهنمایی  فهمید  که آره بابا  امروز  پسرش  بیست ساله  شده  ومنو بوسید و گفت

که تولدت مبارک.فکر کنم بعدا به  بقیه هم تلفن زده بود که همه یکی یکی زنگ زدن و

تبریک گفتن.ولی  واقعا  خوشحالم که امسال  هیشکی  تولد منو  یادش  نبود و هیشکییم

 هیچی برام نخرید

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385ساعت 4:32  توسط رضا  | 

عشق یعنی

                          

عشق یعنی دائما در اضطراب

 

عشق یعنی تشنگی در شط آب

 

عشق یعنی لاله پر پر شدن

 

عشق یعنی در رهش بی سر شدن

 

عشق یعنی عاشق شیدا شدن

 

عشق یعنی گم شدن پیدا شدن

 

عشق یعنی مبتلا گشتن به درد

 

عشق یعنی عقل را تو کردی طرد

 

عشق یعنی هر دمی در جست وجو

 

عشق یعنی هجرت از من تا او

 

عشق یعنی حرف او بر روی چشم

 

عشق یعنی صبر در هنگام خشم

 

عشق یعنی دلبری دل ماندگی

 

عشق یعنی غربت واماندگی

 

عشق یعنی همچو آتش سوختن

 

عشق یعنی چشم بر او دوختن

 

عشق یعنی دائما در درد و رنج

 

عشق یعنی یافتن صد کوه گنج

 

تقدیم به تو که عزیزترینی

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385ساعت 4:13  توسط رضا  | 

حکایت

روزي روزگاري در جزيره اي دور افتاده تمام احساسها کنار هم به خوبي و خوشي زندگي مي کردند. خوشبختي،

 پولداري، عشق، دانايي، صبر، غم، ترس و ... هر کدام به روش خود مي زيستند. تا اينکه يک روز دانايي به همه

 گفت: "هر چه زودتر اين جزيره را ترک کنيد، زيرا به زودي آب اين جزيره را خواهد گرفت و اگر بمانيد غرق مي شويد."
تمام احساسها با دستپاچگي قايقهاي خود را از انبار خانه هايشان بيرون آوردند و تعميرش کردند و پس از عايق
کاري و اصلاح پاروها منتظر روز حادثه شدند

همه چيز از يک طوفان بزرگ شروع شد و هوا بقدري خراب شد که همه بسرعت سوار قايقها شدند و پاروزنان

جزيره را ترک کردند. در اين ميان عشق هم سوار بر قايقش بود، اما به هنگام دور شدن از جزيره متوجه حيوانات

 جزيره شد که همگي به کنار ساحل آمده بودند و «وحشت» را نگه داشته بودند و نمي گذاشتند که او سوار بر

قايقش شود. «عشق» به سرعت برگشت و قايقش را به همه حيوانها و «وحشت» زنداني شده سپرد. آنها همگي

 سوار شدند و ديگر جايي براي عشق نماند. قايق رفت و عشق تنها در جزيره ماند. جزيره لحظه به لحظه بيشتر

زير آب مي رفت و «عشق» تا زير گردن در آب فرو رفته بود. او نمي ترسيد زيرا «ترس» جزيره را ترک کرده بود

 اما نياز به کمک داشت. فرياد زد و از همه احساسها کمک خواست. اول کسي جوابش را نداد. در همان نزديکي

 قايق دوستش «ثروتمندي» را ديد و گفت: "«ثروتمندي» عزيز به من کمک کن."


«ثروتمندي» گفت: "متاسفم، قايقم پر از پول و شمش طلاست و جايي براي تو نيست."


«عشق» رو به سوي «غرور» کرد و گفت: "مرا نجات مي دهي؟"


«غرور» پاسخ داد: "هرگز، تو خيسي و مرا خيس مي کني."


«عشق» رو به سوي غم کرد و گفت: "اي دوست عزيز مرا نجات بده."


اما «غم» گفت: "متاسفم دوست خوبم، من به قدري غمگينم که ياراي کمک به تو را ندارم بلکه خودم احتياج به کمک دارم."


در اين بين «خوشگذراني» و «بيکاري» از کنار عشق گذشتند ولي عشق هرگز از آنها کمک نخواست! از دور

«شهوت» را ديد و به او گفت: "آيا به من کمک مي کني؟"


«شهوت پاسخ داد: "البته که نه! ..... سالها منتظر اين لحظه بودم که تو بميري!...يادت هست هميشه مرا تحقير مي کردي؟ همه مي گفتند تو از من برتري! از مرگت خوشحال خواهم شد!"


«عشق که نمي توانست «نا اميد» باشد رو به سوي خداوند کرد و گفت: "خدايا مرا نجات بده." ناگهان صدايي از

 دور به گوشش رسيد که فرياد مي زد: "نگران نباش، تو را نجات خواهم داد." عشق بقدري آب خورده بود که

نتوانست خود را روي آب نگه دارد و بيهوش شد. پس از به هوش آمدن، با تعجب خود را در قايق «دانايي»

يافت. آفتاب در آسمان پديدار مي شد و دريا آرامتر شده بود. جزيره داشت آرام آرام از زير هجوم آب بيرون مي

آمد و تمام احساسها امتحانشان را پس داده بودند. «عشق برخاست. به «دانايي» سلام کرد و از او تشکر نمود.


«دانايي» پاسخ سلامش را داد و گفت: "من «شجاعتش» را نداشتم که به نجات تو بيايم.«شجاعت» هم که قايقش

دور از من بود، نمي توانست براي نجات تو راهي پيدا کند.تعجب مي کنم تو بدون من و «شجاعت» چطور به

نجات «وحشت» و حيوانات رفتي؟ هميشه مي دانستم در تو نيرويي هست که در هيچکدام از ما نيست. تو لايق

فرماندهي همه احساسها هستي. «عشق» تشکر کرد و گفت: "بايد بقيه را هم پيدا کنيم و به سمت جزيره برويم

ولي قبل از رفتن مي خواهم بدانم که چه کسي مرا نجات داد؟" «دانايي» گفت: "او زمان بود.


عشق» با تعجب گفت: "«زمان»؟"


«دانايي» لبخندي زد و پاسخ داد: "بله، «زمان»، چون اين فقط «زمان» است که مي تواند بزرگي و ارزش «عشق» را درک کند!!!!

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385ساعت 4:6  توسط رضا  | 

قصه من و تو

 

قصه من و تو

قصه من و تو آغازش در دفتر آرزوها بود و داستانش در دفتر ليلی و مجنون سروده شد

قصه من و تو از آن نيمه شب پر خاطره آغاز شد و اينك نيز با قصه دوری در حال نوشته شدن است

قصه من و تو آغازی احساسی داشت ، حرفهايی رويايی داشت ، اما ادامه آن يك داستان عاشقانه و واقعی شد

تو آمدی در خوابم ، نشستی در سرزمين رويايم ، و آن قلب سرخت را با دو دست مهربانت به من هديه دادی

چه زيبا پر كشيديم به سوی دشت پروانه ها ، چه زيبا بر روی ماه نشستی و من نيز ماه را به آرامی حركت می دادم

لحظه سفرت لحظه زيبايی بود ، لحظه ای كه بر روی گلبرگ گلی نشستی و با نسيم عشق به سوی دياری ديگر رهسپار شدی

من نيز در كنار قناری پر بسته نشسته بودم و نوای غمگين او را گوش ميدادم و به شبنمی كه عكس چشمان خيسم در آن افتاده بود نگاه می كردم

قصه من و تو قصه زيباترين عشق دنيا است ، قصه من و تو قصه يك سرزمين بی انتها است ، قصه من و تو ، قصه يك رويای بيدار شدنی است

آغاز ديدارمان چه پر خاطره بود ، عكس چشمانت هنوز در ذهنم تكرار ميشود ، يك نگاه عاشقانه ، يك نوای صادقانه ، هديه ای بود پر از آرزو و اميد

سر آغاز قصه من و تو از يك نگاه عاشقانه آغاز شد ، و به لحظه مرگ نيز ختم خواهد شد

دفتری كهنه و پوسيده ، دلی نا اميد و شكسته ، قلم بدون جوهر داشتم

تو كه آمدی دفترم تازه شد ، دلم اميدوار و پر تپش از عشق شد ، و قلمم آماده نوشتن كلام مقدس تو را داشت

اولين كلامم به نام تو بود و تكه كلامم نيز اسم تو بود

قصه من و تو قصه شمعی خاموش نشدنی است ، قصه من و تو قصه مهتاب و ستاره است

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و ششم تیر 1385ساعت 0:14  توسط رضا  |